εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
Εκείνος που δεν πίστευσε στα λόγια των προφητών, δεν θα πιστεύσει και νεκρός να αναστηθεί. Περίεργη ακούγεται αυτή η άποψη εκ πρώτης, όμως την στηρίζει η ίδια η πραγματικότητα. Αφού όταν ανεστήθει ο Λάζαρος (ο αδερφός της Μάρθας και της Μαρίας), ενώ ανεστήθει εκ των νεκρών οι αρχιερείς ούτε πίστευσαν ούτε μετανόησαν, αλλά αποφάσισαν να σκοτόσουν αυτόν. Επίσης "πολλα σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθησαν"(Ματθ.κζ'52) εις τον καιρόν του σωτηρίου πάθους του Χριστού και "εξελθόντες εκ των μνημείων μετά την έγερσιν αυτού, εισήλθον εις την αγίαν πόλιν και ενεφανίσθησαν πολλοις"(Αυτ.53). Και όμως οι Ιουδαίοι δεν πίστεψαν και δεν μετανόησαν, αλλά δίωχνανε και κυνήγαγαν τους μαθητές και Αγίους Αποστόλους του Χριστού. Και αυτός ο ίδιος ανέστη εκ νεκρών, αλλα πάλι εκείνοι όχι μόνο δεν πίστεψαν αλλά "αργύρια ικανά έδωκαν τοις στρατιώταις λέγοντες, είπαται ότι οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες έκλεψαν αυτόν, ημών κοιμωμένων"(Ματθ.κη'12-13). Και σήμερα αν κατά εξακολούθηση ανασταίνονταν νεκροί, πόσες υποψίες, αμφιβολίες, έρευνες και συκοφαντίες θα γίνονταν και τελικά ποιοί θα πιστέυανε; και ο Χριστός όταν ανεστήθει, από τους μαθητές του άλλοι πίστεψαν, άλλοι δε εδίστασαν, άλλοι δε "εδόκουν πνέυμα θεωρείν"(Λουκ.κ'25). Μάταια λοιπόν ζητείται εκ νεκρών η ανάσταση εις βεβαίωσιν των πιστευόμενων και διόρθωση των αμαρτιών. Ο προφητικός λόγος θα πείσει κατά πολύ περισσότερο . Απόδειξη; η ίδια η διαβεβαίωση του Αποστόλου Πέτρου όταν είπε: 'και ταύτην την φωνή ημείς ακούσαμεν εξ ουρανούενεχθείσαν, συν αυτω οντες εν τω όρει τω αγίω, και έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον"(ΒΠετρ.α'18-19).
Τέλος η παραβολή αυτή μας λέει και για τους δικαίους και προκαλεί απορία το γεγονός ότι εκείνοι θα βλέπουνε τους γνωστούς που τους είχαν αδικήσει και θα τους συμπονούν. Αυτό είναι περίεργο, διότι αυτη τους η συμπόνια θα τους προκαλούσε και κάποια στενάχωρα συναισθήματα. Μα στεναχώρια στην δόξα του Θεού; ;Άπαγε την βλασθημία! Εδω μπορούμε απλά να καταλάβουμε πόσο μακριά θα είναι η απόλυτος μακαριότητα που ετοιμάζεται και προορίζεται για μετά την οριστική κρίση του Κυρίου, από την προσωρινή κατάσταση που θα βρίσκονται οι δίκαιοι μέχρι τότε, την οποία πάλι δεν μπορούμε να νοήσουμε σαν μέγεθος χαράς και πνευματικής πληρότητας.